सगरमाथा नियात्रा
जहाँ पर्खालहरू अन्त्य हुन्छन्, त्यहीँबाट आकाश सुरु हुन्छ
गणेश जीलुक्लाबाट जाने पहिलो कदम
हवाईजहाजबाट ओर्लँदा लुक्लाको हवाईमैदानले मलाई झसङ्ग पार्यो। त्यो धावनमार्ग अग्लो पहाडको काखमा सिँगारिएको एउटा सानो चोक जस्तो लाग्छ। अगाडि हिमाल, पछाडि हिमाल। जहाँ हेरेँ, त्यहीँ हिमाल।
मलाई लाग्यो—म यहाँ आएँ, तर अझै त्यति नजिक छैन। सगरमाथा टाढा छ। धेरै टाढा।
पहिलो दिनको बाटो सजिलो लाग्छ। फाक्दिङ हुँदै नाम्चे बजार पुग्दा शरीरले सोध्छ, "के यहीँ रोकौँ?" तर मन भन्छ, "अझै हिँड्नुपर्छ।"
त्यहीँ मैले बुझेँ—यो यात्रा शरीरको मात्र होइन, मनको पनि हो।
टेन्जिङबोचे र शान्तिको भाषा
टेन्जिङबोचे गुम्बामा पुग्दा बिहानको घाम लागिरहेको थियो। हिउँले ढाकेको अमादब्लमको दृश्य देख्दा मेरो श्वास केही बेर रोकियो। त्यो अनुभव शब्दमा उतार्न गाह्रो छ। जसरी कसैले मेरो छातीभित्र हात राखेर धड्कनलाई छोएको जस्तो।
गुम्बाको प्रार्थनामा बसेका बूढा भिक्षुहरूको आवाज सुनिरहँदा मलाई लाग्यो—यहाँ समय फरक गतिमा बग्छ।
बाहिरको संसारमा हामी दौडिरहेका हुन्छौँ।
यहाँ मानिसहरू हिँडिरहेका छन्।
र हिँड्नु पनि एउटा प्रार्थना नै हो।
लोबुचे — सास फेर्नु पनि मिहिनेत
चार हजार मिटरभन्दा माथि पुगेपछि शरीरले आफ्नै भाषा बोल्न थाल्छ। टाउको दुख्छ। निद्रा सजिलै लाग्दैन। खाना स्वादिलो लाग्दैन।
तर बिहान उठ्दा झ्यालबाट देखिने पूर्वाञ्चलका हिमशिखरहरूले फेरि भन्छन्—"अझै जानुपर्छ।"
लोबुचेको रात मेरो लागि लामो थियो। तर त्यहीँ मैले आफूलाई भेटेँ। एक्लोपनमा, अक्सिजनको कमीमा, मैले आफ्नै मनसँग धेरै कुरा गरेँ।
र त्यहीँ मैले महसुस गरेँ—म जति डराएको छु, त्यति नै जिउन चाहन्छु पनि।
कालापथर — आँखा अगाडि स्वर्ग
कालापथरबाट देखिएको सगरमाथाको बिहानी—यो मैले जीवनमा देखेका सबैभन्दा अविस्मरणीय दृश्यहरूमध्ये एक हो।
घामले हिमशिखरलाई छोएको बेला त्यसको रङ बदलिन्छ। सेतो। सुनौलो। रातो। फेरि सेतो।
म त्यहीँ उभिएर रोएँ।
मलाई थाहा छैन किन।
सायद खुसीले।
सायद कृतज्ञताले।
सायद आफू कति सानो रहेछु भन्ने अनुभूतिले।
त्यो बेला मलाई लाग्यो—हामी धेरै ठूलो कुरा खोजिरहेका हुन्छौँ। तर वास्तवमा जीवन साना–साना क्षणहरूमा नै लुकेको हुन्छ।
एउटा घामको किरण। एउटा स्पष्ट आकाश। एउटा शान्त सास। कहिलेकाहीँ यति नै पर्याप्त हुन्छ।
फर्कँदा — बोकेर ल्याएको केही
सगरमाथा आधार शिविरसम्म पुग्नु मेरो लक्ष्य मात्र थिएन। म त त्यहाँसम्म पुग्ने बाटोमा भेटिने आफूलाई भेट्न गएको थिएँ।
र मैले भेटेँ पनि।
फर्कँदा मैले केही तस्बिर खिचेँ। तर त्योभन्दा धेरै, मैले आफूभित्र केही बोकेर ल्याएँ।
एउटा शान्ति।
एउटा बुझाइ।
हामी जति अग्लो जान्छौँ, त्यति नै आफूलाई सानो पाउँछौँ। र त्यो सानोपनमै कहिलेकाहीँ साँचो स्वतन्त्रता भेटिन्छ।
आत्मीय निष्कर्ष
सगरमाथा मेरो लागि एउटा पहाड मात्र रहेन।
त्यो एउटा आइना बन्यो।
जहाँ मैले आफ्नो डर, आफ्नो चाहना, आफ्नो सीमा र आफ्नो सामर्थ्य देखेँ।
म त्यहाँ पुग्न सकिनँ जहाँ हावा सकिन्छ। तर म त्यहाँसम्म पुगेँ जहाँ म आफूसँग इमानदार हुन सकेँ।
र मलाई लाग्छ, त्यही नै यात्राको साँचो अर्थ हो।
सोच्न प्रेरित गर्ने अन्तिम सन्देश
"हामी हिमाल हेर्न जान्छौँ। तर फर्कँदा आफूलाई हेर्न सिकेर फर्कन्छौँ।"
यो लेख तपाईंसँग साझा गर्दा म फेरि त्यही बाटोमा हिँडिरहेको महसुस गर्छु।
र तपाईंलाई पनि एउटा सानो आग्रह—
कहिलेकाहीँ आफूभन्दा ठूलो केही हेर्न जानुहोस्।
सायद त्यही यात्रामा तपाईंले आफूलाई अझ स्पष्ट रूपमा भेट्नुहुनेछ।
0 Comments