बाल्यकाल
हराएको संसारको सम्झना
गणेश जी
त्यो बेला
घडीको टिकटक थिएन,
तर आमाको काख थियो —
जहाँ सधैं सुरक्षा थियो।
खेल्थ्यौं
खोलाको छेउमा,
तर अहिले
त्यो खोला पनि
स्मृतिमा मात्र बग्छ।
स्कुलको घण्टी
अझै सुनिन्छ कानमा,
तर त्यो उत्साह
फर्किँदैन —
जब पहिलो पटक
"अ" लेख्न सिकेका थियौं।
बारीको
अम्बाको रूखमा
हामी हाँगादेखि हाँगासम्म
उडेजस्तै दौडिन्थ्यौं।
अहिले त्यो रूख
काटिएको छ —
सायद त्यससँगै
हाम्रा केही सपनाहरू पनि।
साथीहरू थिए
जो आज
स्मृतिमा मात्र
मुस्कुराउँछन् —
फेसबुकमा जोडिएका,
तर हृदयमा टाढा भएका।
त्यो बेला
रुन्थ्यौं भने
आमा आउँथिन् —
अहिले हाँस्छौं,
तर कोही सोध्दैन —
"के भयो?"
झरीमा खेल्थ्यौं,
हिलोमा रमाउँथ्यौं।
आजका बालबालिकाले
सायद त्यही स्वतन्त्रता
बिर्सिँदै गएका छन्।
बाल्यकाल कुनै उमेर मात्र थिएन —
यो सरलताको चुरो थियो,
जहाँ खुशी
एउटा चङ्गाको
उडानमा भेटिन्थ्यो।
अहिले
पैसाको पछि दौडिरहेका छौं,
तर त्यो सानो हातको
निष्कलङ्क खुशी
किन्न सक्दैनौं —
जब घामलाई हातले
छोएजस्तो लाग्थ्यो।
झ्यालबाट
हेर्छु आजको बच्चालाई —
उसको हातमा मोबाइल छ,
तर आँखामा शून्यता।
हामीले हरायौं,
ऊ पनि हराइरहेको छ।
तर सम्झना त
एउटा पुल हो —
जसले जोड्छ
त्यो संसारलाई
र यसलाई।
आज
म त्यही पुलमा उभिएर
आफैंलाई सम्झाउँछु —
"त्यो बच्चा अझै जीवित छ मभित्र।"
हो,
ऊ अझै चिच्याइरहेको छ —
मुक्तिको लागि।
अब म
त्यो बच्चालाई
बाहिर निकाल्छु।
उसलाई हिँड्न दिन्छु
खुला आँगनमा,
र भन्छु —
"यो संसार अझै तिम्रै हो — उज्यालो, खुला र अनन्त।"
अब म
तिमीलाई कहिल्यै
हराउन दिनेछैन।
समर्पण
यो कविता
आफ्नो बाल्यकाललाई
हृदयमा बचाएर राख्ने,
र नयाँ पुस्तालाई
त्यही उज्यालो दिन चाहने
हरेक आत्मालाई समर्पित छ।
© गणेश जी 🌙🕊️
0 Comments