अनिश्चितताको क्षितिजमा एउटा हेराइ
भोलि के हुने हो?
म सोध्छु ऐनालाई —
तर ऐनाले मेरो आफ्नै आँखाको तिमिर मात्र फर्काउँछ।
सपनाहरू छिटो भाग्छन् —
जस्तो बालुवाको किल्ला,
जुन पानीले नै नछोईकन ढलिहाल्छ।
हिजोजस्तो आज छैन —
र आजजस्तो भोलि पनि हुने छैन।
यही नै हो डरको जरा — नियन्त्रणको अभाव।
मैले योजना बनाउँछु,
तर समयले ती योजनाहरूलाई धुलो बनाइदिन्छ।
अनि म फेरि योजना बनाउँछु —
जस्तो सास फेर्नु नै जीवनको अनिवार्य चक्र हो।
भविष्यको डर हामीले देखेका त्यो चलचित्र जस्तै हो —
जसको अन्त्य दुखद छ,
तर हामीले पर्दा बन्द नगरी हेरिरहन्छौं।
प्रश्नहरू —
कति पैसा हुने?
कति उमेरसम्म?
कसले सम्झने?
कसले बिर्सने?
कतिजना आउने?
कतिजना जाने?
यी सबै प्रश्नको उत्तर — मौनता।
तर त्यो मौनताको बीचमा —
एउटा आवाज बिस्तारै भन्छ —
**“हाँ, भोलि अनिश्चित छ,
तर आज तिम्रो हो।**
र आजको हात समात्नु नै भविष्यको डरलाई जित्ने पहिलो कदम हो।”
डराउनु मानव हो —
तर त्यो डरलाई पुँजी बनाउनु पनि मानवीय सामर्थ्य हो।
हामी अन्धकारको बारेमा सोच्छौं,
तर प्रकाशको सानो बीउ हरेक दिन आफैं उमार्न सक्छौं।
किनभने भविष्य एउटा ढोका हो —
जो बन्द नगरिएसम्म खुला नै हुन्छ।
र त्यो ढोका बन्द गर्ने हामी होइनौं,
हामी त्यो ढोका खोल्ने हौं।
हरेक डरको अन्त्यमा —
एउटा कथा हुन्छ जसले भन्छ —
“तिमी बाँच्यौ, तिमी लड्यौ, तिमीले आफैंलाई फेरि भेट्यौ।”
अब म त्यो भविष्यको लागि हात फैलाउँछु —
न त डरले,
न हतारले,
केवल जिज्ञासाले —
र भन्छु —
“आउ, हेरौं, के छ त्यहाँ?”
समर्पण
यो कविता अनिश्चितताको युगमा आशाको बीउ रोप्ने —
र डरलाई मित्र बनाउने हरेक आत्मालाई समर्पित छ।
© गणेश जी 🌙🕊️
0 Comments