हराएको साथीको खोजी
गणेश जी
खोज्दै छु म त्यो रूख,
जसको छायाँमा बाल्यकाल बितेको थियो —
तर अहिले त्यो ठाउँमा कंक्रिटको जंगल बढेको छ।
बग्ने खोला
अहिले सुकेको छ —
जसको पानीले सपना पौडाउँथ्यो,
त्यो नै सम्झनाको सिँचाइ बनिसकेको छ।
पहाडको फेदीमा गाउँ थियो —
जहाँ प्रत्येक बिहान चराहरूको स्वागत हुन्थ्यो।
अहिले साइरनको ध्वनिले त्यो स्वागत निलेको छ।
हावाले कहिले पो सोधेको थियो —
“तिमीलाई के चाहिन्छ?”
तर मैले सधैं भन्थें —
“मलाई शान्ति चाहिन्छ।”
र हावा सुसाउँथ्यो —
“हेर, म मात्र यहाँ छु —
तर तिमीले मलाई हेर्न छोड्यौ।”
प्रकृति हाम्रो पहिलो स्कूल हो —
जहाँ रूखले धैर्य सिकाउँछ,
खोलाले बहाव सिकाउँछ,
र पहाडले अडान सिकाउँछ।
तर हामीले त्यो स्कूल छोड्यौं —
पैसाको पछि भाग्दाभाग्दै,
बिर्सियौं —
पातले पनि कविता लेख्न सक्छ।
आज म फर्केर आएको छु —
त्यो रूखको खोजीमा,
जो काटिएको होला,
तर त्यो बीज अझै मेरो हातमा छ।
म रोप्छु एउटा सानो बीज,
र भन्छु —
“बढ,
जसरी म बढेको छु।
तर म कंक्रिटमा,
तँ माटोमा।
अब म तैंसँगै बढ्नेछु —
ताकि मेरो बच्चाले भनोस् —
‘यो मेरो हरियो साथी हो।’”
प्रकृति कुनै टाढाको कुरा होइन।
यो हाम्रो आफ्नै शरीर हो —
जसको नशामा रगत बग्छ,
जसको छालामा माटो छ,
जसको सासमा हावा छ।
अब म प्रत्येक बिहान झ्याल खोल्छु —
र भन्छु —
“हावा,
आज पनि मेरो साथी बन —
र म तिम्रो ऋणी छु।”
किनभने प्रकृति मर्दैन, हामी मर्छौं —
त्यसको सम्मान गर्दै,
त्यसको रक्षा गर्दै,
र त्यसलाई आफ्नो अंशको रूपमा बाँच्न दिनु
नै
साँचो मानवता हो।
समर्पण
यो कविता प्रकृतिसँगको हराएको सम्बन्धलाई पुनर्स्थापित गर्न चाहने —
र हरियो भविष्यको सपना देख्ने हरेक आत्मालाई समर्पित छ।
© गणेश जी 🌿🌍
0 Comments