बाँचेका तर बिर्सिएका मानिसहरू
गणेश जी
हामी बाँच्यौं —
तर जसरी बाँच्यौं, त्यो बिर्सियौं।
हामीले अँगालो हाल्न छोड्यौं,
तर दूरी नै हाम्रो नयाँ मानसिकता बन्यो।
मास्क झर्यो,
तर अविश्वास अझै अनुहारमा छ —
जसले हामीलाई सोधिरहन्छ —
“के तिमी साँच्चै सुरक्षित छौ?”
हामीले मानिसलाई टाढाबाट माया गर्न सिक्यौं —
स्क्रिनमा हाँस्नु,
तर भित्र एक्लोपनको महासागर।
जसका छालहरू कहिल्यै शान्त हुँदैनन्।
“ठीक छु” भन्नु नयाँ नारा बन्यो —
सबैले भन्छन्,
तर कोही पनि वास्तवमा ठीक छैन।
हामीले मृत्यु देख्यौं —
टिभीमा, फोनमा, सडकको किनारमा।
तर त्यो मृत्युले हामीलाई जीवनबारे एकअर्कालाई सोध्न सिकाएन।
बजार खुल्यो,
किनभने हामीले व्यापार चाह्यौं —
तर जीवनको अर्थ कहाँ खोज्ने,
कसैले बताएन।
बच्चाहरू स्कूल फर्किए —
तर उनीहरूको आँखामा त्यो जिज्ञासा
कोरोनाको डरले निलेको छ।
स्पर्श अपराधजस्तो भयो —
अँगालो हाल्नु अपरिचित कुरा भयो।
हामीले मान्छेलाई हात नदेखाई बोल्न थाल्यौं —
र मौन हाम्रो भाषा बन्यो।
तर कोभिड सकियो,
पीडा सकिएन।
हामीले मृतकहरूको शोक गर्यौं स्क्रिनबाट,
तर जीवितहरूलाई सोध्न बिर्सियौं —
“तिमी कसरी छौ?”
अब हामी फेरि हिँडिरहेका छौं —
तर पाइला भिन्न छन्।
हामी रोकिन्छौं,
र बिर्सन्छौं —
किन हिँडेका थियौं।
कोभिडपछिको समाज अझै लकडाउन छ —
मनभित्रको लकडाउन।
तर आज म भन्न चाहन्छु —
“हो, हामी बाँच्यौं।
तर बाँच्नु नै पर्याप्त छैन —
बाँच्नु भनेको जोडिनु हो, महसुस गर्नु हो, स्पर्श गर्नु हो।”
आउ,
हामी फेरि स्पर्श गरौं —
हात, काँध, र हृदय।
आउ, हामी भनौं —
“हो, हामी डरायौं,
तर अझै पनि हामी प्रेम गर्न सक्छौं।”
कोभिडले हामीलाई एक्लोपन सिकायो,
तर हामी सँगै बस्न सिक्न सक्छौं —
किनभने
समाज भनेको दूरी होइन, निकटता हो।
समर्पण
यो कविता कोभिडले हराएका —
तर आफैंलाई फेरि भेट्न चाहने
हरेक आत्मालाई समर्पित छ।
© गणेश जी 🌙🕊️
0 Comments