डिजिटल युगको कोखबाट
गणेश जी
उनीहरूको हातमा संसार छ —
तर त्यो संसार खेलौनाभन्दा बढी लाग्दैन।
स्क्रिनको उज्यालोले आँखा उज्यालो बनाउँछ,
तर भित्रको अन्धकारबारे कसैलाई थाहा हुँदैन।
उनीहरू जान्दछन् —
भिडियो कसरी बनाउने,
फेम कसरी पाउने,
तर आफ्नो मनको कुरा कसरी सुन्ने,
त्यो सिकाएन कसैले।
बाबाको मोबाइल,
आमाको चिन्ता,
स्कुलको होमवर्क,
र
खाली–खाली सपनाको झोला —
यही हो नयाँ पुस्ताको दैनिकी।
रिलमा उनीहरू स्टार हुन्छन्,
तर वास्तविक जीवनमा —
उनीहरू को हुन्?
कसलाई थाहा छ?
हामी भन्छौं —
“उनीहरू हामीभन्दा छिटो छन्।”
तर
आफैं रोकिन नजान्नु
के साँच्चै शक्ति हो?
उनीहरूको भाषा इमोजी हो,
तर भावनाको अर्थ —
हराउँदै गइरहेको छ।
हामीले दियौं ट्याबलेट,
तर दिन सकेनौं माया।
मोबाइल चार्ज भयो,
तर
आत्मा खाली रह्यो।
तैपनि
नयाँ पुस्ता जादू पनि हो —
किनभने
सपना देख्न हिचकिचाउँदैनन् उनीहरू।
तिनीहरूका आँखामा चमक छ —
आजको जटिलता नबुझे पनि,
भोलिको सम्भावना बुझ्छन्।
हामी भन्छौं —
“हामीले गल्ती गर्यौं।”
तर उनीहरू
त्यो गल्तीलाई नयाँ बाटोमा परिवर्तन गर्न सक्छन्।
उनीहरूलाई चाहिन्छ मोबाइल होइन — माया।
ट्याबलेट होइन — समय।
फेम होइन — आफ्नो पहिचान।
उनीहरू हाम्रो भोलि हुन् —
तर त्यो भोलि सुन्दर तब हुनेछ,
जब
हामी उनीहरूलाई
डर होइन,
साहस दिनेछौं।
नयाँ पुस्ता मोबाइलमा हराए पनि,
तिनीहरूकै हातमा भविष्यको साँचो छ।
हामीले त्यो साँचो
डिजिटल होइन,
मानवीय बनाउन
मद्दत गर्नुपर्छ।
समर्पण
यो कविता नयाँ पुस्ताको सम्भावनालाई —
र उनीहरूलाई डिजिटलको भीडभन्दा पर आत्मीयता दिन चाहने
हरेक अभिभावकलाई समर्पित छ।
© गणेश जी 🌙🕊️
0 Comments