मनभित्रको मौन संघर्ष
गणेश जीबाहिर हाँस्छु,
भित्र चिच्याइरहेको छु —
कसैले सुन्दैन।
किनभने पीडालाई मुस्कानले ढाक्न सिकेको छु।
ऐनामा हेर्छु,
अर्कै अनुहार देख्छु —
थाकेको, डराएको, अपरिचित।
तर संसारलाई भन्छु —
“सबै ठीक छ।”
रातभर आँखा जाग्छन्,
तर बिहान भन्छु —
“राम्रो निद्रा लाग्यो।”
आफैंलाई नै झुटो बोल्नु
बानी मात्र होइन,
कहिलेकाहीँ बाँच्ने उपाय पनि बनेको छ।
मनभित्र कोलाहल छ,
तर ओठमा मौन —
यो नै हो अदृश्य युद्ध।
जहाँ हतियार होइन,
आफ्नै विचारहरूले घाउ बनाउँछन्।
कहिलेकाहीँ
एउटा सानो स्पर्श,
वा एक जना साँचो मान्छे,
डुब्न लागेको मनलाई किनारासम्म ल्याउन सक्छ।
तर हामी भन्छौँ —
“मलाई केही भएको छैन।”
पीडा मेटिँदैन,
घाउ मात्र ढाकिन्छ।
र जति धेरै ढाक्छौँ,
त्यति नै गहिरो हुँदै जान्छ —
अन्ततः अस्तित्व नै चिच्याउन थाल्छ।
तर आज
म स्वीकार्न चाहन्छु —
मलाई सहारा चाहिन्छ।
म एक्लो छु,
तर यही एक्लोपनभित्र आफ्नो अर्थ खोजिरहेको छु।
म आफैंलाई
समय दिन थालेको छु —
रुन पनि,
बोल्न पनि,
र कहिलेकाहीँ
केवल मौन बस्न पनि।
बलियो हुनु भनेको
नढल्नु मात्र होइन,
ढलेको स्वीकार्न सक्नु पनि हो।
स्वस्थ हुनु भनेको
पीडालाई लुकाउनु होइन,
त्यसलाई आफ्नो सत्यका रूपमा
चिन्न सक्नु हो।
यो कविता
ती सबै अदृश्य योद्धाहरूलाई —
जो हरेक दिन आफ्नै मनसँग लड्छन्,
तर अझै भन्न सक्दैनन् —
“म पनि दुखी छु।”
यदि तिमी थाकेका छौ,
रोकियौ भने पनि हुन्छ।
यदि तिमी रोयौ भने पनि हुन्छ।
किनकि
मौनताभित्र पनि
जीवनले आफूलाई फेरि जोड्ने बाटो खोजिरहेको हुन्छ।
अब म
आफ्नो पीडालाई
नाम दिन्छु —
र भन्छु —
“यो म हो।
यो मेरो युद्ध हो।
र म यससँग लड्न मात्र होइन,
यसलाई बुझ्न र प्रेम गर्न पनि सिक्नेछु।”
समर्पण
यो कविता आफ्नो मानसिक स्वास्थ्यलाई प्राथमिकता दिने
हरेक साहसी आत्मालाई समर्पित छ।
© गणेश जी 🌙🕊️
0 Comments