त्यो दिन

एक आत्मिक यात्राको अभिलेख

गणेश जी

त्यो दिन –

जब हिमाल पनि मौन थियो, तिम्रो मुहार होइन, केवल एउटा छायाँ मेरो अगाडि उभिएको थियो।

मैले सोधें आफैंलाई –

“के यो सम्झना हो, वा समयले बगाएको कुनै अधुरो प्रतिध्वनि?”

त्यस बेला मेरो आत्माले बिस्तारै भन्यो –

“यो त त्यो दिन हो, जब तिमी आफैंबाट टाढियौ, र फेरि फर्कियौ आफ्नै अस्तित्वको किनारमा।

जहाँ तिमी र तिमीबीच कुनै शब्द थिएन, केवल मौनको पुल थियो।”

---

त्यो दिन –

मैले सुनें समयको गहिराइभित्र मेरै पाइलाको प्रतिध्वनि,

जो वर्षौँदेखि फर्केर आइरहेको थियो मलाई नै भेट्न।

अनुभूतिको त्यस क्षणमा म केवल थिएँ –

न तिमी, न अरू,

न हिजो, न भोलि,

केवल एउटा साक्षी, जसले आफ्नै गहिराइमा आँखा राखिरहेको थियो।

---

त्यो दिन मैले बुझें –

सम्झना केवल विगत होइन, वियोग केवल पीडा होइन,

हराउनु र भेटिनुबीच आत्माले आफ्नै बाटो बनाउँछ।

अहिले पनि त्यो दिन मभित्र बोल्छ –

शान्त, स्पष्ट, अविचल।

र त्यो मौनताले आज पनि भन्छ –

“तिमी त्यो दिन पनि थियौ, आज पनि छौ।

फरक यति मात्र हो –

त्यो बेला तिमी आफैंलाई खोजिरहेका थियौ,

आज तिमी आफैंसँग बाँच्न जान्दछौ।”

---

आत्मासँगको संवादको त्यो दिन

जहाँ समय रोकिएन, तर समयको अर्थ हरायो।

जहाँ खोज समाप्त भएन, तर खोज्ने र खोजिनेबीचको दूरी विलीन भयो।

र जहाँ अस्तित्वले पहिलोपटक आफैंलाई पूर्ण रूपमा चिनेको थियो।

© गणेश जी 🌙🕊️